وقتى كه مسلمين بركفر او اطلاع يافتند ، پيمان بستند تا بعد از نماز جمعه او را به قتل برسانند . لذا در ماه رجب سال 1163 ق . يعنى در ماه‌هاى حرام ، در حالى كه عثمان در محراب مسجد بود ، او را به قتل رساندند . سه روز بعد از كشته شدن عثمان ، محمدبن عبدالوهاب به عيينه آمد و به جاى عثمان شخصى به نام مشارى بن مَعمر را كه از ياران ابن عبدالوهاب بود ، بر آن شهر گمارد . مهاجمان بهدستور حكومت وقت و ابن عبدالوهاب به شهر يورش بردند و آن را تخريب و تمام ديوارهايش را ويران ساختند . چاه‌هاى آب را پر ساختند . درختان را آتش زدند و به ناموس مسلمين دست‌درازى كردند . شكمهاى زنان حامله را دريدند . دستان اطفال معصوم را بريدند و تمامى آنها را با آتش‌سوزاندند . هر آنچه در خانه‌ها از پارچه‌هاى رنگارنگ و زينت‌آلات يافتند ، ربودند و بالأخره تمامى مردان شهر را به قتل رساندند و شهر عيينه از آن سال ( 1163 ق . ) تا به امروز مخروبه است . وهّابيت مجوّز چنين جناياتى را گفتار ابن عبدالوهاب مىدانستند ؛ چرا كه او گفته بود : خداوند سبحان غضب خود را بر شهر عيينه و اهل آن سرازير كرد و براى اينكه آنان را از گناهانشان پاك كند ، همه را نابود ساخت و اين غضب خداوند - عزّوجلّ - بر اهالى شهر ، به خاطر گفتار شرك آلودى بود كه حاكم عيينه ؛ يعنى